Όταν αγαπάς ένα άλλο άνθρωπο, βλέπεις το πρόσωπο του θεού – Βίκτωρ Ουγκώ, Οι Άθλιοι

Πρώτα από ολά το πρώτο που πρέπει να πω είναι ότι το βιβλίο είναι τεράστιο. Έχει πάνω από χίλιες σελίδες και μικρά γράμματα. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα.

Το βιβλίο θεωρείται ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών. Είναι σχετικά με την ζωή του Γιάννη Αγιάννη, ενός κατάδικου που έχει δραπετεύσει από την φυλακή και έγινε τίμιος και τους χαρακτήρες που τον περιτριγυρίζουν.

Η ιστορία διαδραματίζεται κυρίως στο Παρίσι, Γαλλία στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Βίκτωρ Ουγκώ γράφει πάρα πολύ όμορφα με πολύ περιγραφικό και συγκινητικό τρόπο. Ο τρόπος γραφής είναι κάπως περίπλοκος, και μπορεί να χρειαστείτε λεξικό για να κατανοήσετε κάποιες λέξεις.

Το βιβλίο έχει λίγο από όλα μέσα. Σωστό και λάθος, αγάπη και μίσος, πόλεμο και ειρήνη, καλοσύνη και κακία, πλούτο και φτώχεια. Η ιστορία είναι αρκετά αληθοφανές χωρίς υπερβολές και οι χαρακτήρες αναπτυχθηκαν αρκετά καλά. Ο Ουγκώ δεν πετάει απλά μέσα στην ιστορία τυχαιους χαρακτήρες σε τυχαία χρονικά διαστήματα απλά για να γεμίζει τις σελίδες.

Ο κάθε χαρακτήρας έχει τον ρόλο του και είναι αρκετά καλά τοποθετημένος στην ιστορία. Παρόλο που είναι αρκετά μεγάλο βιβλίο δεν θα βρείτε αχρείαστες πληροφορίες ή γεγονότα. Το κάθε γεγονός έχει το δικό του μέρος στην ιστορία και είναι σημαντικό έτσι ώστε να καταλάβετε την ιστορια διότι είναι συνδεδεμένο με τα υπόλοιπα που ακολουθούν.

Οι περιγραφές για τους φτωχούς και πεινασμένους ανθρώπους είναι αρκετά αληθοφανές και μάλλον θα σας κάνουν να λυπηθείτε αυτούς τους ανθρώπους, ειδικά τα μικρά παιδια, και να εκτιμήσετε ότι καλό έχετε στην ζωή σας και πολύ πιθανό να καταλάβετε ότι είστε αρκετά τυχεροί με αυτά που έχετε.

Το κύριο μήνυμα του βιβλίου, κατά την άποψη μου, είναι η ζωή με την συνείδηση σου. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για εσένα, και το πως σε κρίνουν στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είσαι εσύ, τι έχεις περάσει και τι ενοχες νιώθεις ίσως, για κάποια πράγματα που έχεις κάνει ή δεν έχεις κάνει. 

Στην πραγματικότητα, μπορείς να ξεφύγεις από την αστυνομία, αν έχεις διαπράξει κάποιο έγκλημα, να κρυφτείς από τον κοσμο, απομονώνοντας τον εαυτό σου, αλλά δεν μπορείς ποτέ να ξεφύγεις από τον εαυτό σου.

Διαβάζοντας το βιβλίο δεν βρήκα κάποιο χαρακτήρα τον οποίο να αγάπησα, λόγω του ότι είναι όλοι αρκετά διαφορετικοί από εμένα και πολύ πιθανό ούτε εσείς θα βρείτε. Οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις είναι κάπως παράξενες.

Σε τελικές γραμμές…

Οι Άθλιοι είναι ένα σπουδαίο βιβλίο το οποίο διάβασα αρκετές φορές όταν ήμουνα μικρός. Είναι κάπως δύσκολο στην ανάγνωση και αρκετά μεγάλο αλλά είναι υπέροχο. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.